یکشنبه 3 شهریور ماه 1398 | ثبت نام | ورود | کاربر مهمان  | فارسی   English
جمعه‌نامه‌ی نشریه دنیای اقصاد در شماره ۵۸ خود طی گفتگویی با دکتر حسین عبده تبریزی وضعیت بازار مسکن در ماه‌های اخیر را مورد بحث و بررسی قرار داد.
در روز چهارشنبه ۱۳۹۸/۰۵/۰۲ حسین عبده تبریزی در همایش سالانه هم‌اندیشی مدیران گروه سرمایه‌گذاری مسکن شرکت کرد.
در کشوری که هنوز بانک‌ها با بیست درصد سپرده می‌گیرند و با بیست و چهار درصد تسهیلات می‌دهند، خبر سپرده‌گذاری با نرخ سود منفی خود به قدر کافی غافلگیرکننده بود، که حالا بشنویم بانک دانمارکی یوسکی Jyske وام خرید مسکن ده‌ساله با سود منهای نیم درصد می‌دهد.
کتاب همایون کاتوزیان در مورد خلیل ملکی به ترجمه عبدالله کوثری توسط نشر مرکز در روزهای اخیر انتشار یافت. اولین اثری است که به طور خاص به شرح زندگی این شخصیت سیاسی معاصر می‌پردازد.
مطالعه اثر ارزنده سه‌جلدی استاد دکتر پرویز ناتل خانلری با عنوان "تاریخ زبان فارسی" (نشر نو، ۱۳۶۶) برای من عامی در عرصه پژوهش‌های زبان فارسی، بسیار جذاب بود. حاصل دو و نیم دهه کار عالمانه پژوهشی اطلاعات جالب و دست اولی به خواننده می‌دهد.
Print Send to Friends
شنبه 18 اسفند ماه 1397 | hits : 384 | Code: 1696
بزرگداشت دکتر احمد ساعی، استاد علوم سیاسی در خانه اندیشمندان علوم سیاسی


در رزو چهارشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۷، مراسمی در خانه‌ی اندیشمندان علوم انسانی در بزرگداشت احمد ساعی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران تشکیل شد. در این مراسم که عده‌ی زیادی از چهره‌های سیاسی و دانگاهی شرکت داشتند، سخنرانان متعددی در مورد این استاد و خدمات ۴۰‌ساله‌ی ایشان به دانشگاه صحبت کردند. علاوه بر سخنرانان مذکور در تصویر، خانم فائزه هاشمی نیز در این مراسم صحبت‌هایی ارائه کردند. همچنین آقای حسین عبده تبریزی متنی را در بزرگداشت احمد ساعی خواند.

در رزو چهارشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۷، مراسمی در خانه‌ی اندیشمندان علوم انسانی در بزرگداشت احمد ساعی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران تشکیل شد. در این مراسم که عده‌ی زیادی از چهره‌های سیاسی و دانگاهی شرکت داشتند، سخنرانان متعددی در مورد این استاد و خدمات ۴۰‌ساله‌ی ایشان به دانشگاه صحبت کردند. علاوه بر سخنرانان مذکور در تصویر، خانم فائزه هاشمی نیز در این مراسم صحبت‌هایی ارائه کردند. همچنین آقای حسین عبده تبریزی متنی را در بزرگداشت احمد ساعی خواند.

چند پاراگراف از این نوشته به شرح زیر است:

زندگی پر از چالش است: دشواری‌های اقتصادی، بیماری‌های سخت‌درمان، مشکلات خانوادگی، و شاید دشوارتر از همه مصیبت‌های اجتماعی و سیاسی. این‌که افراد چگونه با این چالش‌ها که در طول زندگی فرا راهشان قرار می‌گیرد برخورد می‌کنند، تا حد زیادی به شخصیت آنان مرتبط است: این‌که در باطن چه هستند و چه سیرتی دارند. این برخوردهاست که به ما امکان قضاوت می‌دهد.

احمد ساعی انسانی پیچیده نیست، خیلی وارد جزئیات بحث‌های دامنه‌دار فلسفی نمی‌شود. بیشتر با تجربه‌هایش زنده است. همان کوچک‌کارهایی که از دستش برآید را انجام می‌دهد؛ همان کوچک‌کارهایی که زیبایی جهان را می‌سازد.

فروتنی و افتادگی را از شکست‌های قبلی‌اش آموخته است. اشتیاقش برای کمک، صادقانه و بدون پیش‌داوری است. با شما سخت نمی‌گیرد و به توافق‌های ساده اکتفا می‌کند. راستگويي، صداقت و شرافتمندي مهم‌ترين خصلت‌های اوست.

بيداد زمانه در آن است كه مردي چون احمد ساعی در سال‌هاي بالای عمر در جايي قرار می‌گیرد كه ناچار و ناخواسته باید شاهد ناملايمات، سياهي‌ها و تباهي‌هايي باشد که گذر زمان را برای او غم‌انگيز و ملال‌آور می‌سازد. از آن مسیر پرسنگلاخی که احمد ساعی پیموده، و آن بلاها که بر سرش آمده، از آن همه داستان ویران که در گذر از معبر 80 سال زندگی نظاره‌گر آن بوده، منطقاً نفرت باید زبانه کشد، انتقام باید ورد زبان شود، و بی‌اعتمادی و دشمنی باید زاییده شود؛ در عوض، او یکپارچه مهربانی و امید است و یکسره احترام و تکریم به انسان است.

برای من دکتر احمدساعی مظهر مهربانی و احترام به انسان است. احترام به انسان، الهام‌بخش اوست تا از آن طریق جهان را تغییر دهد. به باور او، اگر منزلت انسانی بدین‌ معناست که هر کس خود به طور منحصربه‌فردی ویژه و ارزشمند است، آن‌گاه می‌باید برای تک‌تک انسان‌ها، بالاترین درجة احترام و اهمیت را قائل شد.

با این همه ناملایمات و زشتی‌ها در سطح کرة خاکی، به گمان ساعی، انسان تنها اولین لایه از ظرفیت‌ها و استعدادهای خود را کاویده است. «انسان» در بیان مطلق کلمه، ژن و دی‌ان‌ای احمد ساعی است و عشق به انسان مذهب اوست. بی‌شک ساعی معتقد به قول اینشتین است که «ما نمی‌توانیم از بشریت ناامید شویم، چون خود انسان هستیم.»

احساس وظیفة او به مطلقِ انسان است که جایی برای دشمنی و نفرت در قلب و ذهن او باقی نمی‌گذارد. فارغ از این‌که چه از دستش برمی‌آید، دکتر ساعی مسؤلیتی اجتماعی در قبال تمامی انسانیت برعهده می‌گیرد. انسانِ مهربانی چون او، در پی آن نیست که موجودیتی از خود نشان دهد، در پی آن است که نشان دهد انسان مخاطبش چقدر قدرتمند است.

یاد گرفته است که بی‌نفرت و باعشق به انسان، روی کرة زمین راه برود. با این‌که «من چه دوست ندارم» و «از چه بدم می‌آید»، کاری ندارد. چنان می‌نماید که اصلاً یادش نیست یا حافظه‌اش یاری نمی‌دهد. احترام عمیق‌اش به هر کس، به خاطر آن است که عضوی از جامعة بشری است.

گویی که مهربانی او نسبت به دوستان و دانشجویانش است که شعاع می‌گسترد تا تمامی جوانان این مرزوبوم را در بر بگیرد. دوستی دکتر ساعی چه بسیار با کسانی است که هیچ زمینه‌ی مشترک فکری و اعتقادی با آنان ندارد، و صرفاً بر معیارهای والای انسانی استوار است و از شوق به زندگی و عمق مهربانی سرچشمه می‌گیرد.

انسان‌گرایی ساعی هر چند روی به آینده دارد، اما ناچار مستلزم پشت‌کردن به گذشته نیست. دردهای انسانِ آگاهی که اسیر طبیعتی ناآگاه است، برای او در خفا نمانده است. به یاد او می‌آید و اگر بیاید به درون مرزهای بستة یک جهان‌بینی یا تعصب فرو کشیده نمی‌شود و تازه در آن‌جا هم در چارچوب روابط خاصی تعبیر و تفسیر نمی‌شود. حاصل آن‌که رویدادهای با عمر کوتاه و سرنوشت ناچیز هم در معادلة تکریم به انسان حل می‌شود.

زمین به زعم او برای همة انسان‌ها به قدر کافی بخشنده، گشاده‌دست و شفیق است که شامل  هر کسی شود. تعصب دینی، نژادی، گروهی و عقیدتی ندارد؛ هر انسان و اجتماعی را برمی‌تابد. با هر فردی که آشنا می‌شود، او را عضوی از جامعة بشریت تلقی می‌کند و همین برایش کافی است؛ بدتر از آن که نمی‌تواند باشد.

اما وقتی پای «ایران» به میان می‌آید، تعصب ساعی چهره نشان می‌دهد. «باغِ جانش» ایران است؛ این‌جا منزلگاه و مأوایش است. در خارج، دوام نمی‌آورد؛ دوان دوان از سفر به خانه برمی‌گردد. دکتر ساعی با الگوی خودش سیاسی است. با علاقة وافر به پیراحمدآباد و همة مردم دیگر. ایران را همیشه در خاطر دارد؛ این سرزمین چگونه زاده شده و از مسیر دشوار تاریخ چگونه گذر کرده است. ساعی علاقه‌مند است از همان مسیر با پرچم امیدواری، ایران را به آینده گذر دهد. ایران و موضوعات مربوط به ایران در مرکز افکار و آثار ساعی قرار دارد.

در نشست‌ها بیشتر سکوت می‌کند. وقتی که دلش کومة سنگینی از دردهاست، در گوشه‌ای چندک می‌زند و پیش‌رو را نگاه می‌کند تا ناچار نباشد سفرة ناراحتی‌های دل را برای شما بگسترد. هرگز از تیرگی‌ها و ناامیدی‌ها سخن نمی‌گوید. در اوج سختی‌های اطرافش، به گرمی و گشاده، حال و احوال می‌کند.

هر چقدر تقلا کنیم که به سخن آید، نالة ناامیدی سر نمی‌دهد؛ سرش را به دیوار تکیه می‌دهد و حالمان را می‌پرسد. در اوج دل نگرانی، بال چشمانش را پایین می‌آورد تا شاهد بی‌تابی‌اش نباشیم. اصلاً به روی خودش نمی‌آورد که چند ساعت پیش، بحث ناخوشایندی از دیگری شنیده است.

چالش شما با ساعی، بیرون کشیدن پاسخ‌های صادقانه از زیر زبان او نیست. در عین حال که هرگز تلاش نمی‌کند جواب‌هایی به ما بدهد که خوشایند ما باشد، یا از ترفندهای چرب‌زبانی استفاده کند، پاسخ‌ها همه خوشایند و صادقانه است.

ساعی کمتر داوری می‌کند، به‌ویژه داوری‌های بی‌پروا. در قضاوت هرگز بی‌پروا نیست؛ شکافتن درستی و نادرستی برایش جالب نیست؛ دوست ندارد این را برحق و دیگری را بر خطا بداند. این را «صراط مستقیم» و آن را «صراط گمراهی» نمی‌خواند. دوست دارد همه را درست بپندارد.

خاطرش در این روزهای سخت کشور شاد باد!


فرم ثبت نظر
نام
آدرس ايميل
متن نظر *
متن کنترلی را وارد کنيد *

در اين بخش نظری ثبت نشده است.
© Copyright 2011 iranfinance.net All Rights Reserved. Powered by : HomaNic.com | Developed by :